علوم پزشکی تهران - اخبار پیام نور
امتیاز به مطلب
۲۴ مرداد ۱۳۹۵
علوم پزشکی تهران

دانشگاه علوم پزشکی تهران انتخاب اصلی ۷۶ نفر اول کنکور ۹۴

معاون آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران با اشاره به وضعیت آموزشی و جایگاه دانشگاه در رتبه بندی های بین المللی، این دانشگاه را پذیرای رتبه های برتر کنکور دانست.

به گزارش سایت پی ان یو نیوز دکتر محمد جلیلی با اعلام این مطلب انتخاب دانشگاه علوم پزشکی تهران از سوی رتبه های برتر کنکور را از افتخارات این موسسه آموزشی پژوهشی درمانی خواند و گفت: داوطلبان دانشگاه ها عمدتا با تحقیق محل تحصیل خود را انتخاب می کنند و هر سال نیز دانشگاه با توجه به ظرفیتی که دارد پذیرای بهترین رتبه های کنکور سراسری است.

وی افزود: امسال نیز دانشگاه علوم پزشکی تهران همچون سالهای گذشته خود را آماده استقیال از دانش آموزان نخبه کشور می کند.  

جلیلی با بیان اینکه رتبه های تک رقمی کنکور سراسری و مدال آوران طلای  المپیادهای شیمی همگی دانشگاه علوم پزشکی تهران را انتخاب می کنند، خاطر نشان کرد: در سال ۹۴ از مجموع  ۲۷ نفری که در مناطق ۳ گانه رتبه تک رقمی داشتند ۲۴ نفر دانشگاه علوم پزشکی تهران را جهت تحصیل خود انتخاب کردند.

وی خاطرنشان کرد: این در حالی است که برخی از دانش آموزان بسته به محل زندگی و شرایط، دانشگاه های دیگر را انتخاب می کنند و گرنه معمولا اگر کسی بخواهد در شهر تهران باشد، دانشگاه علوم پزشکی تهران انتخاب اولش است.

معاون آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران افزود: بر اساس آمار و اطلاعات موجود در سال ۹۴ از ۱۰۰ نفر اول کنکور سراسری ۷۶ نفر در دانشگاه علوم پزشکی تهران تحصیل می کنند و این در حالی است که بسیاری از افراد علی رغم رتبه های بسیار خوب، به علت محدودیت ظرفیت، امکان تحصیل در این دانشگاه را پیدا نمی کنند.

وی گفت: در مورد دارندگان مدالهای نقره و برنز المپیادهای کشوری نیز هر ساله دانشگاه با خیل عظیم متقاضیان روبروست که به علت ظرفیت محدود از پذیرش آنها معذور است و به دارندگان مدال طلای المپیاد کشوری بسنده می کند.

معاون آموزشی دانشگاه در خصوص ارزیابی های ملی و بین المللی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: جایگاه دانشگاه علوم پزشکی تهران به عنوان دانشگاه مادر و نماد آموزش عالی در حوزه آموزش علوم پزشکی بر کسی پوشیده نیست. این دانشگاه با برخورداری از بستر آموزشی بسیار مناسب مهد رشد و بالندگی خیل عظیم نخبگانی است که در این مجموعه بزرگ تحصیل می کنند.

وی یادآور شد: این دانشگاه به خاطر داشتن اساتید بزرگ بر خود می بالد چرا که ۴۰ درصد از کل محققینی که در سراسر کشور دارای H-index بالای ۱۵ هستند در این دانشگاه مشغول به کار هستند و از ۳۴ محققی که جزو یک درصد دانشمندان برتر جهان هستند ۱۷ نفر در این دانشگاه خدمت می کنند و این در حالی است که دانشگاه های بعدی تنها دو تا سه نفر عضو هیأت علمی در این لیست دارند.

جلیلی با اشاره به کیفیت خروجی های دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: در آزمون های کشوری که در مقاطع علوم پایه و پیش کارورزی برگزار می شود و همچنین در آزمونهای تخصصی و فوق تخصصی، همواره دانشگاه علوم پزشکی تهران با فاصله زیادی نسبت به سایر دانشگاهها در جایگاه اول بوده و این جایگاه ویژه را مدیون حضور دانشجویان نخبه، اساتید برجسته و برنامه آموزشی دقیق و منسجم است.

وی خاطرنشان کرد: اگر بخواهیم رتبه بندی های جهانی را ملاک انتخاب دانشگاه قرار دهیم، شاید رتبه بندی های بین المللی به جهات مختلفی ارجح باشند.

جلیلی افزود: این رتبه بندیها در سطح جهانی و توسط موسساتی مستقل و بی ارتباط با دانشگاه ها انجام می شوند و سالها است که Ranking های معتبری همچون تایمز و QS در حال اجرا هستند و دانشگاه ها را مورد ارزیابی قرار می دهند. این رتبه بندی ها شاخص های معین و شفافی دارند و با توجه به پروتکل های مشخص از دغدغه تعرض منافع هم مصون هستند.

وی با اشاره به نتایج رتبه بندی های بین المللی گفت: در تمام رتبه بندی های بین المللی دانشگاه علوم پزشکی تهران با فاصله بسیار زیادی با دیگر دانشگاه های علوم پزشکی کشور قرار دارد. به عنوان مثال دانشگاه علوم پزشکی تهران در رتبه‌بندی تایمز جایگاه بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ را دارد و در سرفصل آموزش در آخرین رتبه بندی اعلام شده توانست رتبه ۷۴ دنیا را کسب کند.

معاون دانشگاه علوم پزشکی تهران خاطرنشان کرد: جالب توجه این است که در کل دانشگاه های کشور فقط ۸ دانشگاه در جمع ۸۰۰ دانشگاه برتر دنیا که در این رتبه بندی مورد ارزیابی قرار می گیرند حضور دارد و دانشگاه علوم پزشکی تهران یکی از این ۸ دانشگاه و تنها دانشگاه علوم پزشکی حاضر در این مجموعه است و هیچ یک از دانشگاه های علوم پزشکی کشور حتی امکان حضور در این رده بندی را هم نداشته اند.

وی گفت: در رتبه بندی QS دانشگاه علوم پزشکی جایگاه ۲۰۰ تا ۲۵۰ را دارد و در رتبه بندی وبومتریک نیز رتبه اول را در بین دانشگاه های علوم پزشکی کشور دارا است.

جلیلی به ارزیابی آموزشی دانشگاه های علوم پزشکی کشور توسط وزارت بهداشت اشاره و خاطرنشان کرد: رتبه بندی کشوری دانشکده های پزشکی به اشکال مختلفی در طی زمان انجام شده و هرساله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران رتبه نخست را داشته اما این رتبه بندی در زمان هایی از سوی وزارت بهداشت متوقف شده بود تا اینکه در سال های اخیر تصمیم گرفته شد تا دوباره انجام شود.

وی اظهار داشت: این رتبه بندی دوبار در سالهای گذشته توسط وزارت بهداشت انجام شد و بر اساس نتایج این دو دوره دانشگاه علوم پزشکی تهران برای یک دوره رتبه نخست و برای دوره دوم رتبه دوم را از آن خود کرده است. البته تا زمانی که مخاطبین ما از شاخص ها و معیارهای رتبه بندی اطلاع نداشته باشند ممکن است نتوانند قضاوت دقیقی در مورد مفهوم آن داشته باشند و اطلاعات ارائه شده چندان کمک کننده نخواهد بود.

معاون دانشگاه علوم پزشکی تهران افزود: عمده شاخص های رتبه بندی آموزشی دانشگاه ها (طرح راد) که توسط معاونت آموزشی وزارت بهداشت انجام می شود، حول و حوش فرآیندهای آموزشی است (به عنوان مثال تعداد جلسات برگزار شده معاونین آموزشی و تعداد صورتجلسات از امتیاز برخوردار است) طبیعی است که این شاخص ها اگر چه دارای اهمیت هستند اما به آنچه که محصول نهایی آموزش و کیفیت آموزشی ما است الزاما هماهنگی مستقیمی ندارد.

وی تاکید کرد: دانشگاه علوم پزشکی تهران خود را موظف به ارائه آموزش با بالاترین کیفیت به دانشجویان نخبه ای می داند که با تلاش زیاد موفق به ورود به این دانشگاه شده اند و در همین راستا اقدامات زیادی را در جهت ارتقا کیفیت و توسعه آموزش خود انجام داده است.

جلیلی یادآور شد: از این جمله می توان به بازنگری جدی در برنامه آموزشی پزشکی و دندانپزشکی طی چند سال گذشته اشاره کرد که با بحث و مطالعه و کسب آمادگی کامل نشان داد که بازنگری برنامه آموزشی  می تواند یک تجربه خوب و موفق و توام با لحاظ اصول علمی و با استفاده از حمایت بدنه دانشگاه و اعضای هیأت علمی باشد.

معاون آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران امکان تحصیل همزمان در دو رشته را از جمله شرایط ویژه تحصیل در این دانشگاه برشمرد و تصریح کرد: همچنین مرکز رشد استعدادهای درخشان دانشگاه که هدایت و حمایت از انواع فعالیت های آموزشی، پژوهشی و فرهنگی دانشجویان نخبه دانشگاه را برعهده دارد محیط بسیار مناسبی برای پرورش این قشر نخبه کشور است.

 

امتیاز به مطلب
۴ فروردین ۱۳۹۵
دلایل عدم خروج از ایران

چرا دانشجویان از ایران مهاجرت می­ کنند؟ / این نمودارها را ببینید

ایسکانیوز نوشت: «فرار مغزها یا مفارقت قلب ها» عنوان پژوهش کارگروه مهاجرت و اشتغال انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران است که از افکارسنجی دانشجویان این دو دانشگاه درباره مهاجرت از ایران به رشته تحریر در آمده است


 

در گزارش این افکارسنجی آمده است؛ تبدیل شدن مهاجرت دانشجویان به یک الگوی غالب در زیست جوانان ایرانی، خاصه اگر بی‌بازگشت باشد، تنها به یک معناست؛ دانشگاه پیوند خود را با دیگر نهادهای مقوم جامعه از دست داده­ است، به جای رفع نیازهای جامعه به تولید و صادرات نیروی انسانی متخصص و نیمه متخصص برای بازار کار جهانی م ی­پردازد و در یک کلام ازخودبیگانه شده است.

فرض نخست ما این است که دانشگاه تنها در پیوند با دیگر ارکان جامعه، در پیوند با صنایع، خدمات عمومی و دیگر شقوقی تقسیم کار اجتماعی می تواند به وظیفه های خود به عنوان حلقه هایی از زنجیرهای بازتولید اجتماعی عمل کند. تصویر دانشگاهی که عمده دانشجویان آن تصمیم به ترک وطن گرفته اند، چیزی جز تصویر برزخ میان دو خواب، کابوسی تقدیر جمعی و رویای رستگاری فردی نیست.

در پاسخ به این پرسش با محدودیت­های بسیار مواجه بودیم. نتایج پیمایش ما از مجموع ۲۳۲ پرسش­نامه­ تکمیل شده به دست دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران برآمده است که از قضا توزیع متوازنی میان رشته­ های مختلف تحصیلی نداشته است. ۱۲۵ شرکتکننده از رشته­ های فنی، ۲۵ نفر از رشته ­های علوم پزشکی، ۲۶ نفر از رشته­ های علوم انسانی و ۵۶ نفر از دیگر رشته ­ها یا بدون ذکر نام رشته در این پیمایش شرکت کردند. بالطبع این توزیع بر نتایج ما تأثیر گذاشته ­است.

با این حال کوشیدیم تا شیوه­ نمونه ­گیری از میان دانشجویان ارطریق انتخاب محل توزیع پرسش­نامه تصادفی باشد و به طور ویژه سهم اعضای انجمن اسلامی دانشجویان در شرکت­ کنندگان بیش از سهم واقعی آن­ها در دانشگاه نباشد.

توزیع جنسیتی شرکت کنندگان نیز توزیع متوازنی نبود. ۱۴۱ نفر از دانشجویان آقا و ۹۰ نفر از دانشجویان خانم در پیمایش شرکت کردند و ۱ نفر نیز جنسیت خود را مشخص نکرده بود. به لحاظ مقطع تحصیلی نیز، ۱۴۵ نفر از دانشجویان کارشناسی، ۴۹ نفر از دانشجویان کارشناسی ارشد و ۳۵ نفر از دانشجویان دکتری در پیمایش شرکت کردند و ۳ شرکت کننده نیز مقطع خود را مشخص نکردند.

ذکر این مسائل به جز ضرورت تدقیق روشی و صداقت علمی، بر این مسئله دلالت دارد که مدعای ما انطباق دقیق رقمهای به دست آمده با واقعیت نیست. شاید بیشترین کار ما این باشد که تلاش کرده ­ایم به این مسئله به سهم خود موضوعیت ببخشیم.

چند درصد از دانشجویان قصد مهاجرت تحصیلی دارند؟

۱۴ درصد از شرکت­ کنندگان در افکار سنجی به این سوال که آیا می­ خواهید برای ادامه­ تحصیل از ایران خارج شوید پاسخ منفی دادند. 23 درصد هنوز در این باره برنامه ­ریزی نکرده ­اند، ۲۹ درصد تنها در صورت پیش آمدن فرصتی مناسب مهاجرت خواهند کرد و ۳۴ درصد تصمیم خود را برای مهاجرت از ایران گرفته­ اند. علاوه نتایج برگرفته از خوداظهاری، تحلیل شیوه­ انتخاب پاسخ سوالات بیان­گر این بود که ۶۴ درصد دانشجویان قصد مهاجرت از کشور دارند، ۲۳ درصد تمایل به ماندن و ۱۳ درصد دچار تردید میان ماندن و رفتن­ند.

آیا قصد خروج از ایران دارید

بگذارید به نتایج پرسش قبل نگاهی به تفکیک جنسیت و مقطع تحصیلی نیز بیاندازیم. تحلیل نتایج پرسش­نامه­ ها به تفکیک جنسیت گویای این است که آقایان گرایش بیشتری به مهاجرت از ایران دارند و هم­چنین درصد کمتری از آقایان تنها در شرایط مطلوب حاضر به مهاجرت ­اند. تمایل به ماندن در ایران در خانم­ ها ۵ درصد بیشتر از آقایان است.

در میان دانشجویان مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد، بیشترین درصد افراد – به ترتیب ۳۵ و ۴۱ درصد – تصمیم خود را برای مهاجرت از ایران گرفته­اند و به ترتیب ۲۸ و ۲۷ درصد نیز در صورت وجود فرصت مناسب از ایران مهاجرت خواهند کرد. اما اکثریت نسبی دانشجویان دکتری – ۴۶ درصد – تنها در صورت وجود فرصت مناسب از ایران مهاجرت خواهند کرد؛ ۲۹ درصد ایشان در هر شرایطی از ایران خواهند رفت و ۲۵ درصد در ایران خواهند ماند

آیا پس از اتمام تحصیلات باز می گردید

از شرکت­ کنندگانی که در سوال نخست به مهاجرت از کشور "نه" نگفتند پرسیدیم که "در صورت مهاجرت، آیا پس از پایان تحصیل به ایران باز خواهید گشت؟" 41 درصد خواهان بازگشت به ایران بودند، ۴۶ درصد هنوز تصمیم خود را نگرفته اند و ۱۳ درصد بازگشت به ایران را از سرنوشت خود حذف کرده­ اند. به این ترتیب عمده­ی دانشجویان مهاجر بر سر مسئله­ ی بازگشت به ایران مرددند. علاوه بر این­که باید امیدوار بود تا روند مهاجرت از کشور با تغییر سیاست­گذاری برای نسل­های بعد به نفع ماندن جا به جا شود، بنا به این شواهد سیاست­گذاری برای تقویت روند بازگشت دانشجویان به ایران نیز می­‌تواند مورد برنامه­ ریزی قرار گیرد.

چرا دانشجویان از کشور مهاجرت می­ کنند؟

چرا دانشجویان از کشور مهاجرت می­ کنند و سرنوشت خود را در کدام مقصد و با چه معاییری جستجو می­کنند؟ ۲۱ درصد شرکت کنندگانی که تصمیم به ماندن در ایران نگرفته ­اند، دسترسی به تحصیلات با کیفیت را جزء سه دلیل واجد اولویت خود برای مهاجرت ذکر کرده ­اند. تحلیل نتایج با مبنا قرار دادن سه دلیل واجد اولویت هر شرکت کننده برای ترک ایران به ما می ­گوید که ۱۵ درصد دانشجویان برای کسب رفاه و درآمد مناسب، ۱۳ درصد به دلیل اعتقاد به وجود فساد اقتصادی و اداری و بی­عدالتی در ایران، ۱۰ درصد گریزان از محدودیت­های اجتماعی، ۹ درصد ناامید از اصلاح و بهبود مشکلات، ۹ درصد به سودای تنوع و ماجراجویی، ۷ درصد دل­زده از فرهنگ شهروندان و ۵ درصد به دلیل محدودیت­های سیاسی جلای وطن می­کنند.

دلایل خروج از ایران

تبعیت از افراد موفق، استقلال از خانواده و دیگر مسائل خانوادگی، مخاطرات محیطی امنیت و سلامت و نیز وجود سربازی اجباری هر یک کمتر از ۵ درصد و مجموعا ۱۰ درصد دلایل مهاجرت از ایران را تشکیل می­‌دهد.

مقصد مهاجرت های تحصیلی کدام کشورها هستند؟

۳۸ درصد شرکت­ کنندگان امریکای شمالی را جزء سه مقصد واجد اولویت خود قرار داده­ اند. ۳۶ درصد نیز به این ترتیب اروپای غربی، ۱۵% استرالیا، ۹ درصد اروپای شرقی و ۲ درصد شرق آسیا را انتخاب کرده­ اند. نتایج تحلیل سه دلیل نخست دانشجویان برای انتخاب کشور مقصد از این قرار بود که ۲۶ درصد در جستجوی دانشگاه­ های باکیفیت­‌تر، ۲۲ درصد امیدوار به سطح بالاتری از رفاه و تأمین اجتماعی، ۱۷ درصد خواستار زندگی در کشوری توسعه­ یافته ­تر، ۱۵ درصد جویای فرصت­های شغلی، ۱۱ درصد به سودای رشد اقتصادی و ۹ درصد چشم­ دوخته به آزادی های مدنی و سیاسی، زیستن در کشوری دیگر را برمی­ گزینند

به کدام کشورها حاضرید مهاجرت کنید

این یافته که تنها ۲۱ درصد دانشجویان، جویای تحصیل با کیفیت­ترند و تنها ۲۶ درصد وجود دانشگاه با کیفیت را معیار انتخاب کشور مقصد می­‌دانند باید ما را در اطلاق عبارت فرار مغزها به روند مهاجرت دانشجویان محتاط­تر کند. در حقیقت شبکه­ ی پیچیده­ ای از مقاصد سرنوشت دانشجو را در قبال مهاجرت از ایران رقم می­زند که بخش زیادی از آن خارج از دانشگاه قرار دارند. دانشجویان نه برای شکوفا کردن توان علمی خود، بلکه بیشتر به سودای بهره­مندی از زیستی دل­خواه­ تر ترک وطن می­ کنند؛ برای تغییر روند، به نفع ماندن در ایران باید علاوه بر بهبود اکادمی، تصویر کلی زیست در ایران که برخی از اجزای آن ضمن دلایل پرسش­ های پیش به تلویح بیان شد، ارتقا یابد.

مهاجران تحصیلی چقدر از شرایط مهاجرت مطلعند؟

پرسش دیگر این است که دانشجویان، که با دلایلی که در بند پیش تحلیل شد وطن را ترک می ­کنند، از شرایط تحصیل، کار و اقامت در مقاصد احتمالی تا چه اندازه مطلعند. ما میزان اطلاع شرکت­ کنندگان از هزینه­ های زندگی، شرایط کسب شغل، شرایط الزامات و دشواری های تحصیل، میزان تنهایی و ایجاد ارتباط، تسلط به زبان، رفتار شهروندان کشور مقصد با مهاجران، تفاوت­های فرهنگی کشور مقصد با ایران، سیاست­های کشور مقصد درباره­ی مهاجران و شرایط دریافت ویزا و اقامت را به تفکیک سنجیدیم. در مجموع این پرسش­ها به طور میانگین، ۲۹ درصد از افراد آگاهی کامل را اظهار کردند.

۵۵ درصد تا حدودی آگاهی و اطلاع کلی دارند و ۱۳ درصد به طور میانگین درباره این موارد اصلا آگاهی ندارند. ۳ درصد نیز آگاهی از این مسائل را واجد اهمیت ندانستند؛ به تعبیری عمده دانشجویان بدون اطلاع دقیق از شرایط مقصد کشور را ترک می­کنند. تسلط به زبان بیشترین موردی است که دانشجویان در خصوص کشور مقصد لحاظ کرده اند، ۹۶ درصد به زبان کشور مقصد تسلط نسبی یا کامل دارند. در این میان ۲۵ درصد از سیاستهای کشور مقصد در قبال مهاجران اصلا آگاهی ندارند؛ ۲۰ درصد شرکت­ کنندگان در قبال شرایط اخذ ویزا و اقامت، ۱۹ درصد در قبال رفتار مردم کشور مقصد با مهاجران، ۱۵ درصد درباره­ شرایط شغلی و ۱۰ درصد درباره­ی شرایط تحصیل بنا به اظهار خود هیچ اطلاعی ندارند. ۳۶ درصد شرکت­کنندگان از شرایط تحصل آتی خود، ۲۱ درصد از هزینه­های زندگی، ۱۸ درصد از شرایط شغلی آتی و ۱۶ درصد از سیاست­های کشور مقصد در قبال مهاجران کاملا آگاهند. ۴۱ درصد افراد کاملا بر تنهایی خود و مسائل در ارتباطی در کشور مقصد آگاهند، ۴۴ درصد آگاهی نسبی دارند و برای ۷ درصد از کسانی که کشور هم­زبان خود را ترک می­کنند تنهایی و مسائل ارتباطی بی­ اهمیت است

از چه راهی حاضرید از کشور خارج شوید

از شرکت کنندگان خواسته بودیم تا پیش بینی خود را نیز از شرایطی که پس از مهاجرت خواهند داشت برای ما بنویسند. گروهی گفته بودند که شرایط دشواری در انتظارشان خواهد بود اما برای رسیدن به چیزی که شایستگی آن را دارند و امید به آینده­ای مطمئن حاضر به تحمل سختی هستند. گروهی نیز شرایط روحی و روانی بهتری را در زندگی خارج از ایران برای خود متصورند. آلوده نشدن به فساد در مسیر کار و پیشرفت در ایران و کسب فرصت برای نشان دادن توانایی­های فردی نیز از زمره پیش­بینی­های دیگر شرکت­کنندگان در پیمایش بود.

علی­رغم آن­که جامعه مورد پیمایش ما دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران بود، مهاجرت از طریق پذیرش تحصیلی تنها راهی نیست که دانشجویان از طریق آن حاضر به ترک وطن هستند. ۶۲ درصد شرکت­ کنندگان مهاجرت از طریق پذیرش تحصیلی را جزء سه طریق واجد اولویت خود برای ترک وطن ذکر کرده ­اند. ۱۹درصد از طریق یافتن شغل، ۱۱درصد با لاتاری، ۶ درصد به واسطه­‌ی ازدواج با اتباع یا افراد مقیم و ۲ درصد از طریق پناهندگی و راه ­های غیرقانونی حاضر به ترک ایران هستند. به علاوه از میان شرکت­ کنندگان، ۱۵درصد تا به حال در لاتاری شرکت کرده اند، ۱۹ درصد تمایل به شرکت دارند اما فرصت آن را تا به حال پیدا نکرده ­اند، ۲۶درصد با لاتاری آشنایی ندارند، ۳۶درصد تمایلی به شرکت در آن ندارند و ۱درصد نیز به هوای مهاجرت مرتبا در لاتاری شرکت می­ کنند. این واقعیت که در یکی از دانشگاه ­های مادر کشور، ۳۸ درصد دانشجویان به طریقی جز پذیرش تحصیلی در پی مهاجرت از کشورند تأییدی دیگر بر این مسئله است که مهاجرت دانشجویان علاوه بر کیفیت دانشگاه، باید در رابطه با کل مسائلی که بر آینده و معیشت یک فرد در ایران تأثیر می­گذارد تحلیل شود.

چند درصد به ایران باز خواهند گشت؟

آن­ها که می­مانند، آن­ها که بازمی­ گردند، با چه ریسمان­ هایی سرنوشت خود را به ایران گره زده اند؟ ۱۴ درصد از شرکت­ کنندگان از همان ابتدا به پرسش مهاجرت "نه" گفتند. از آن­ها پرسیدیم که چرا در ایران می­ مانید

دلایل بازگشت به ایران

تحلیل سه دلیل دارای اولویت برای ماندن در ایران به ما می­گوید که آن­ها که می­ مانند ۲۱درصد دلبستگی­ های جدی در ایران دارند، ۱۴ درصد دغدغه­ های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی دارند، ۱۴درصد به ایران علاقه­ دارند، ۱۴درصد به اصلاح وضع موجود امیدوارند، ۱۲درصد از تنهایی و غربت هراسانند، ۱۰درصد از امکانات کافی در ایران بهره­ مندند، ۸درصد توانایی مالی ندارند و ۷ درصد در ایران موقعیت تحصیلی یا شغلی مناسبی دارند. تحلیل مشابه دلایل آن­ها که بازمی­گردند می­‌گوید: ۲۴درصد ایران را دوست دارند، ۲۴ درصد دغدغه­ های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی برای ایران دارند، ۲۱درصد دلبستگی­ های جدی در ایران دارند، ۱۴ درصد از تنهایی و غربت رنج می­کشند، ۵درصد امکانات کشور را برای زندگی کافی می­ دانند، ۵درصد معتقند می­ توانند موقعیت و شغل مناسب در ایران پیدا کنند و ۱درصد از یافتن شغل مناسب در خارج از ایران مأیوسند. ۶ درصد نیز علی­رغم تمایل به بازگشت به ایران، حاضر به بازگشت برای زندگی دائمی در ایران نیستند. با این­که در شهود عمومی، بارزترین دلیل عدم مهاجرت وجود دلبستگی­هایی فردی برای ماندن به نظر می­ رسد، اما این تنها در ۲۱ درصد موارد علتی برای ماندن یا بازگشت به وطن است. یافته­ های ما به روشنی نشان می­دهد که دلایلی که به نحوی بازنمای وطن­ دوستی و تعهد به مشارکت در سرنوشت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی کشور است می­توانند نقش بارزتری در انتخاب ماندن در ایران داشته باشند.

چه دلایلی دانشجویان را از رفتن باز می دارد؟

از کسانی­ که می ­روند پرسیدیم که در چه شرایطی حاضرید از تصمیم خود صرف نظر کنید و در ایران بمانید. بیشترین پاسخ­ ها بر مدار بهبود شرایط تحصیلی، پژوهشی و شغلی، شایسته­ سالاری و اعتماد به نخبگان جوان، افزایش آزادی­ها، حرکت در مسیر توسعه و امنیت اقتصادی می­ گشت

دلایل عدم خروج از ایران

برخی نیز به مواردی از قبیل آزادی اکادمیک و ایجاد فرصت برای چهره­های علمی، بهبود اوضاع آموزش و پژوهش علوم انسانی در کشور، حذف سربازی اجباری، بهبود اخلاقی و معنوی جامعه، رفع فساد در بوروکراسی حاکم، ایجاد فرصت مشارکت و حقوق برابر برای زنان، بهبود وضعیت سلامت و بهداشت و امکان دستیابی به آرامش روانی به عنوان دلایلی که در صورت حصول حاضر به بازنگری در تصمیم خود برای ترک وطن هستند اشاره کرده­ بودند.

با این که بسیاری، مهاجرت از ایران را سرنوشت مطلوب افراد موفق و نخبگان دانشگاهی می­ دانند، اما چنین تقدیری تنها به کند شدن پیش­رفت کشور، تضعیف بخش تحول­ خواه مردم و فراموشی آهسته­ تقدیر جمعی خواهد انجامید. صداهایی میان مردم و دانشجویان برای ماندن در ایران، برای اولویت دادن به سرنوشت جمعی در برابر رویای رستگاری فردی و برای تلاش جمعی در جهت رقم زدن چنین سرنوشتی به گوش می­رسد، امیدواریم که این صداها همانند جویبارهایی در دامنه­ ها، یک­دیگر را بیابند و به هم برسند. هم­چنین چنان که از این پیمایش بر می­آید بخش زیادی از دانشجویان بر سر مهاجرت از کشور و نیز بر سر بازگشت به ایران در صورت مهاجرت مرددند. هم­چنانی­ که نشان دادیم دلبستگی­ های فردی علی­رغم تأثیر تعیین­ کننده­ ترین عامل برای چنین تصمیمی نیستند. تقدیر در گرو بهبود شئون مختلف زیست در ایران و حفظ امید به چنین بهبودی است

 

 

 


این سایت هیچگونه وابستگی به دانشگاه پیام نور و مدیریت آن ندارد
کلیه حقوق این سایت ، متعلق به PnuNews.com می باشد و استفاده از مطالب با ذکر نام منبع بلامانع است .
طراحی سایت : علی رحیمی